[CPEA] Chapter 0 : DAILY LIFE

posted on 13 Jul 2012 22:42 by mayumayuchan
 
 
เกริ่นนำ ณ ที่นี้ ต้องขอประทานอภัยแม่งานและเพื่อนร่วมคอมมูทุกคนที่..เลทสัสสสสส 
ขอโทษนะคร๊าบบ งานยุ่งมากๆ ตั้งแต่เปิดเทอมมาพึ่งได้แตะเมาส์ปากกา T.T
ขอโทษที่ทำให้คอมมูล่าช้าครับ ขออภัยเป็นอย่างสูง #กราบกรานห์
 
 
 
 
 
...เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ...

 
 
สายลมฤดูร้อนพัดผ่าน กลีบดอกไม้ที่ปลิวข้ามผ่านหน้า แสงแดดที่สาดส่อง โต๊ะหินอ่อนตัวเดิม เพื่อนๆคนเดิม ... อะไรๆที่เดิมๆ..
 
...
..
.
 
 
'วันนี้ผมมะสึโอะ มายุ จากชมรมหนังสือพิมพ์โรงเรียน จะมาสัมภาษณ์ความคิดเห็นของเพื่อนๆในโรงเรียนที่มีต่อหัวหน้าแก๊งค์อันธพาลในโรงเรียนครับ !'
อย่างที่ได้แนะนำตัวไป ผมมะสึโอะ มายุ จากหนังสือพิมพ์โรงเรียนเองครับ ความจริงผมเป็นแค่ตัวประกอบน่ะ ฮ่าๆๆๆ .. เอ๋? เมื่อกี้ผมพูดเรื่องอะไรเหรอ ช่างมันเถอะ -__-;
ไม่รอช้า เพื่องานที่สำเร็จลุล่วงด้วยดี ผมเลยรีบพุ่งตรงเข้าไปหากลุ่มเด็กผู้หญิงที่ใกล้ที่สุดแถวนั้น
'ขอโทษนะครับบบบ มัตสึโอะจากหนังสือพิมพ์โรงเรียนครับ คุณมีความคิดเห็นยังไงกับเด็กนักเรียนที่ชื่ออุจิงามิ เคย์ซุเกะ หัวหน้ากลุ่มอันธพาลที่อยู่ในโรงเรียนขณะนี้ครับ?'ผมยื่นเครื่องอัดเสียงไปจ่อที่ปากอีกคน
'อี๋ หมอนั่นน่ะเหรอ? เที่ยวมีเรื่องกับเขาไปทั่ว ใครจะไปอยากอยู่ด้วย'พูดจบสาวๆทั้งหลายก็หันไปเมาท์กันต่ออย่างสนุกสนาน ผมกดหยุดเครื่องอัดเสียงในมือพลางถอนหายใจเบาๆ ยังพอจะมีใครไหมที่ให้ข้อมูลมากกว่านี้ ก่อนจะมองเห็นเด็กสาวผมดำยืนอ่านหนังสืออย่างลับๆล่อๆ(?)อยู่แถวนี้
'เอ่อ.. ขอโทษนะครับ มะสึโอะจากชมรมหนังสือพิมพ์โรงเรียน .. คุณมีความคิดเห็นยังไงกับอุจิงามิ เคย์ซุเกะครับ?'
'อ่ะ.. เอ๋? ระ..รุ่นพี่เหรอคะ เอ่อ.. ขะ..ขอโทษนะคะ'เธอพูดพลางมองเครื่องอัดเสียงในมือผมอย่างอายๆแล้ววิ่งหนีไป ..หือ? ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ -__-??
ผมยืนเกาหัวงงๆในขณะนั้นก็เหมือนโชคช่วย ผมเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงคนนึงนั่งถักผ้าพันคออยู่ใต้ต้นไม้เลยรีบสาวเท้าเข้าไปหา
หืม..? ผมทอง ตาฟ้า ชาวต่างชาติเหรอ? ก็เป็นนักเรียนโรงเรียนเรานี่ แต่ไม่ยักกะเคยเจอเลยแฮะ
ถ้าผมไม่ตาถั่วเธอก็คงไร้ตัวตนมากแน่ๆ ถึงขนาดว่าที่นักข่าวสุดสาระแน(?)อย่างผมไม่เคยเห็น
'Excuseme , can you help me?'ผมก้มลงถามด้วยน้ำเสียงง่อยๆของผม ก่อนที่เธอคนนั้นจะสะดุ้งเบาๆแล้วเหงยมองอย่างหวาดๆ(?)
'..คะ?'เสียงหวานหันมาถามทำเอาผมแปลกใจ สำเนียงญี่ปุ่นเธอชัดมาก เธอมองผมด้วยสายตาสงสัยปนไม่ไว้ใจ
 "เอ่อ.. มะซึโอะ มายุ จากชมรมหนังสือพิมพ์โรงเรียน อยากให้ช่วยให้ข้อมูลความคิดเห็นเกี่ยวกับอุจิงามิ เคย์ซุเก หน่อยน่ะครับ"ผมยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วส่งเครื่องบันทึกเสียงให้ ดวงตาสีฟ้าดูเหมือนคลายความไม่ไว้ใจลง หลังจากนั้นผมกับเธอก็นั่งคุยเรื่องของอุจิงามิคุงกัน ถึงแม้เธออาจจะดูเกร็งๆเขินๆไปบ้างแต่ก็ให้ความร่วมมือกับการสัมภาษย์ของผมเป็นอย่างดี ค่อยยังชั่วถ้าพรุ่งนี้ไม่มีข่าวกลับไปที่ชมรมผมคงโดนตำหนิแน่ๆ ข้อมูลในวันนี้ที่่ผมได้จากเด็กสาวซึ้งทราบชื่อทีหลังว่าเธอชื่อฮิยะอาเสะ โยวากิ อยู่ชั้นปีเดียวกับผม ทำให้ผมแปลกใจและสนใจในตัวของอุจิงามิ เคย์ซุเกะมากขึ้น
 
                                                                  ..ตกลงเขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ?
                                                                       อันธพาลที่คอยเลี้ยงเด็ก??
                                                    บาดแผลและเนี้อตัวที่มอมแมมเกิดขึ้นเพราะความซุ่มซ่าม?
                                                 คนที่ใครๆมองว่าเป็นนักเลง ความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่คิด???
                                                                       
                                                            อา.... เป็นหัวข้อข่าวที่สรุปยากชะมัดเลย
                      
 ผมล้มตัวลงบนที่นอน กดฟังเทปเสียงที่ได้สัมพาษย์ซ้ำไปมา ก่อนจะกดปิดแล้วถอนหายใจ
 
   ..ช่างเถอะ เก็บเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องเก็บแรงไว้ทำข่าวอีกเยอะ ผมคงต้องเหนื่อยอีกมากเลยล่ะ
 
                                                                   ...ก็วันพรุ่งนี้มีงานโรงเรียนนี่หน่า
 
                    -------------------------------Mayu Chapter End---------------------------------
 
 
 
 
ณ สวนสาธารณะหมู่บ้านยามาไทโคกุ
 "...แล้วหัวขโมยคนนั้นก็วิ่งออกจากบ้าน คุณลุงซาโต้ไม่รอช้าเลยรีบวิ่งตามไป"น้ำเสียงสูงๆต่ำๆของฉันดึงดูดความสนใจของเด็กๆที่นั่งฟังเรื่องเล่าได้เป็นอย่างดี สายตาจับจ้องมาที่ฉันอย่างลุ้นระทึก บ้างก็กัดเล็บ บ้างก็กอดเข่ามองอย่างตาไม่กระพริบ
 "แล้วยังไงต่อฮะพี่เคย์! ลุงซาโต้ทำยังไง"เด็กผู้ชายคนนึงซึ่งจำได้ว่าชื่่อริวถามออกมาอย่างดื่นเต้น ฉันหัวเราะเบาๆก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องต่อ
 อย่าพึ่งงงว่าเกิดอะไรขึ้น ฮ่าๆๆๆๆ บอกไปก็คงไม่เชื่อ นี่เป็นกลุ่มอินทรีขาวผู้พิทักษ์แห่งยามาไทโคกุของฉันเอง =___,= ออ..ลืมแนะนำตัวไป ฉันอุจิงามิ เคย์ซุเกะ ชั้นปี3โรงเรียนมัธยมต้นเอกชนนัตสึฮิ ผู้ครองตำแหน่งหัวหน้าแก็งค์ผู้พิทักษ์ในแถบนี้ ฮ่าๆๆๆ
 ความจริงน่ะใครๆก็มองว่าไร้สาระบ้าง อันธพาลบ้าง แต่ฉันไม่สนซะอย่าง =3=
จะถามถึงคนรู้จักหรือคนที่สนิทด้วยน่ะเหรอ....
อืมมมม คนแรกก็น่าจะเป็นรุ่นพี่โทมิเอะล่ะมั้ง เป็นรุ่นพี่ที่อยู่ต่างโรงเรียนก็จริงแต่ฉันชอบไปหาที่โรงฝึก ไปให้รุ่นพี่เขาสอนดาบน่ะ ถึงบางทีจะโหดไปบ้าง แต่มันก็ท้าทายดีนะ! จะพูดถึงความสัมพันธ์ก็คงนับถือเป็นทั้งรุ่นพี่ทั้งครูเลยล่ะ !
 
คนที่่สองแม็กซ์คุงล่ะ เป็นลูกน้องในชมรมผู้พิทักษ์ของฉันเอง หมอนี่ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด สาวๆกรี๊ด(//หัวเราะ) หลายๆคนดูเหมือนจะไม่พอใจเท่าไหร่ที่เด็กเพอร์เฟ็กอย่างนั้นมาอยู่ในกลุ่ม(ที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าเป็น)อันธพาลอย่างนี้ ได้ลูกน้องมือดีเข้าแล้ว ! ใครจว่ายังไงฉันก็ไม่แคร์หรอกโว้ยยยยย (//ลอยหน้าลอยตา)
 
 
คนถัดไปก็... เอ่อ โยวะจัง (//เกาแก้มเขินๆ) คะ..คนนี้ ขอไม่บอกละกัน! รู้ไว้ว่าเป็นคนสำคัญที่ฉันต้องปกป้องก็พอ! (//เหล่มองไปทางอื่นด้วยหน้าแดงๆ(??))
 
 
คนที่สี่ก็.. ยัยป้าบ้าเงินที่ฉันเจอบ่อยๆ เอะอะก็จะซื้อๆ คิดว่ามีเงินแล้วทำได้ทุกอย่างหรือไง มิหนำซ้ำฉันยังถูกเรียกว่าไอ้นักเลงยาจกอีก  มันน่าเจ็บใจนัก!!
 
 
คนสุดท้ายก็... เอ ชื่ออะไรนะ อาริสะหรือเปล่าจำไม่ค่อยได้ คนนี้รู้สึกเหมือนจะเป็นรุ่นน้องนะ เหมือนจะขี้อายมากๆๆๆๆๆ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาเห็นหน้าฉันต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทุกทีด้วย ฉันมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับ -__-? (//งง)
 
ก็... มีประมาณนี้แหละ ส่วนเรื่องอย่างอื่นถ้าพวกนายอยากรู้ก็มาถามฉันหลังไมค์ละกันนะ!! ตอนนี้ต้องไปนำทีมตรวจหมู่บ้านแล้วล่ะพรรคพวก !!
 
 
 
-----------------------------------------TO BE CONTINUE----------------------------------------------
 
 
ปล.เดี๋ยวจะอัพเอนทรี่ใหม่สำหรับคอมมิกนะง๊าฟ(เป็นเรื่องของการเจาะลึกประวัติหมอนี่เลย..#ยังไม่ว่างทำ)
ปลล.งานยุ่งมากกกกกกกกกก งานชมรม งานคอส งานที่โรงเรียน สอบชิงทุน  #$%^&* //หัวฟู
ปลล.แก้ภาษาอังกฤษแล้ว ตอนพิมพ์ดึกแล้วเบลอไปหน่อย ขอบคุณน้องแพนด้ามากครับ

edit @ 1 Aug 2012 18:38:56 by ♪ мαчυ cнαп™♬~

Comment

Comment:

Tweet

วั้ยยย โหดเหิดอะไรกานน
โทมิเอ่เป็นสาวโน้ยนะจ๊ะ(?) 555555
#จริงๆยัยคนนี้ถึกเกินไปเสียมากกว่า.. #ผิด
แอบเงิบตอนมีมายู้วโผล่มา โฮรยยย 55555
#อารมณ์ตอนแรกบั่บ "ห๊ะ!?! มาจากไหนย์" กรั่กก
แหม่ พอพูดถึงโยวะจังแล้วอายม้วนต้วนเชียว ? 5555555 *กระทุ้งศอกแซว* #ผิชชช
ต ต ต แต่ แตตต่ ยัยบ้าเงินนั่นมันอะร๊ายยย กร๊ากกกกกก ไม่ไหวแล่วย์ มีแต่คนซูมไปที่จุดนั้นของเธอคนนี้สินะหืออออ
ตรงปล.นั่นมันโดนใจมั่ก #นี่ก็อีกคนที่บอกว่าจะกลับมาดิธให้ แต่ยังไม่ว่างและมีคิวทำอะไรต่อมิอะไรเยอะมวาก หัวฟูไปตามๆกัน5555
ปล.เหยยย โทมิเอ่ถูกกล่าวถึงคนแรกโด้ย กร๊าซซ 5555

#2 By Kuro★Nyaa~ on 2012-08-01 17:54

*มองคนงานยุ่งมว๊วก*
เห่ย...อ้างอิงถึงมายุ้วได้ไงงง๊ มีงี้ด้วยเรอะเห๊อ!!
ตกลงนี่จะเขียนเรื่องอิเคย์หรือเรื่องมายุ้วกันแน่ฟระ
555555555555 เป็นตัวละครรับเชิญเลยนะนั่นนน
"ถ้าพวกนายอยากรู้ก็มาถามฉันหลังไมค์ละกันนะ!!"
#เงิบกับประโยคนี้ ก๊ากกกก
ปล.ที่บอกว่าเชียร์สะใภ้คืออะไรฟะ 55555
เดี๋ยวก็ม่องเท่งกันหมดแล้น XD
ปล.2 เอ..ผมว่าตรง Excuseme , you can help
me? มันแปลกๆนา น่าจะเรียบเรียงว่า Excuse me,
can you help me? มากกว่ารึเปล่า
ความเห็นและสงสัยส่วนตัวจ่ะ orz

#1 By 。✖ L i N N i E ✖。 on 2012-08-01 10:08

Recommend